همچنين اگر مقتضى ببينم و مزاج بيمار هم دياتزيك بوده و اسيد اوريك در آزمايش ادرار او ديده شود روزى يك تا دو استكان آب شلغم يا آب ترب و برگ آن را تجويز مىكنم . براى نفخ معده غااوتى از مصطكى و رازيانه و مانند آن مىدهم . هرگاه ورم يا زخم در قولون باشد در اينجا هم باز بايد روش فوق را به كار برد . پس از آنكه التهاب تسكين يافت آن‌وقت مصطكى ، كندر ، مقل ازرق ، مرمكى ، علك البطم ( قندرون ) و مويز داده شود كه بسيار مؤثر و مفيد واقع مىگردند . چنانچه التهاب و ورم در سيگموئيد و راست روده باشد ابتدا تنقيه از شكر سرخ و گل خطمى و مانند آن نمايند تا مدفوع كنده و خارج شود آنگاه گل خطمى 2 ، گل پنيرك 2 ، ريشه خطمى 5 و بزرك سفيد 5 ل را جوشانيده صاف كنند كه به قدر دو استكان شود ، بعد زرده تخم‌مرغ به آن بيفزايند و تنقيه نمايند . هرگاه زخم زياد بوده و خون‌ريزى داشته باشد در اين مايع تنقيه ريشه خطمى و بزرك سفيد و گل ارمنى به ميزان نيم تا يك مثقال افزوده خواهد شد . بدين‌ترتيب رفع خونريزى خواهد گرديد . استفاده از كنجد و روغن آن نيز كه ملين روده و مقعد است جايز مىباشد . با بروز هر بيمارى سموم در بدن آكنده گرديده ، روده‌ها هم تنبل ، و پر از مدفوعى مىشوند كه خود ايجاد سم مىكنند . ازاين‌رو قوه دفاعى و مدبره بدن كم و محتاج به كمك و يارى مىشود . طبيب كه خادم طبيعت است بايد به كمك طبيعت شتابد تا بدن ، خود قادر به دفاع گردد . در اين موقع بهترين كمك و يارى طبيب از طرفى دفع سموم از راه روده ، كليه و نيز با عرق و استفراغ و از طرفى ديگر حفاظت از قلب مىباشد . سپس داروهاى لازم را بايد به كار برد . با پيروى از چنين روشى سير بيمارى كوتاه و خطر مرتفع و دوره نقاهت بسيار كم خواهد شد . به عكس اگر در ابتدا توجه به رفع بيمارى شود ولى به دفع سموم نپردازند در اين حال چنانچه خطر هم مرتفع شود دوره نقاهت طولانى خواهد شد چرا كه توقف سموم در بدن ، اعضاء و احشاء را ذليل و ناتوان خواهد ساخت . بهتر آنست كه دفع سموم و رفع علت بيمارى را هماهنگ به اجرا گذارند . وقتىكه روده پاك و مزاج مستعد شد براى تقويت بايد خوراكىهائى به بيمار داد كه در